Položaj stranih državljana u kupoprodajnom poslu

Strani državljanji, fizička lica, shodno našim pozitivnim propisima, mogu otudjivati nepokretnosti i sticati pravo svojine kao i domaća lica, uz uslov da sa državom čiji su državljani postoji reciprocitet (uzajamnost). Republika Srbija ima zaključene bilateralne ugovore sa većinom zemalja, tako da strana fizička lica ugovore o kupoprodaji mogu zaključivati i overavati bez ikakvih dodatnih dozvola, odnosno, bez ograničenja. Strana pravna lica koja obavljaju svoju poslovnu delatnost na teritoriji Republike Srbije mogu sticati svojinu na nepokretnostima koje su im potrebne za obavljanje tih delatnosti, naravno, uz uslov postojanja reciprociteta.
Ukoliko uzajamnost sa državom stranog lica ne postoji, može se od nadležnog državnog oragana zatražiti mišljenje o tome da li je kupoprodaja moguća ili ne.
Sudski službenik koji radi na overi ugovora može odbiti overu ugovora koji je napisan na srpskom jeziku i zatražiti tekst ugovora na jeziku stranog državljanina, overen od strane sudskog tumača, ukoliko utvrdi da strani državljanin ne govori i ne čita srpski jezik.
Strana pravna i fizička lica moraju od nadležne Poreske uprave preuzeti poreski identifikacioni broj (PIB), a kako bi mogli da regulišu poreske obaveze pri prodaji nepokretnosti, odnosno, porez na imovinu kada nepokretnost kupuju.
Dakle, osim ograničenja koje se ogleda u uzajamnosti, drugih razlika u odnosu na domaća lica nema. Pitanje ostvarivanje prava na prijavu prebivališta i boravišta ili pravo na državljanstvo, nije u vezi sa pravom na sticanje svojine i sa ovim ga ne treba mešati.